Ένας από τους σημαντικότερους «ξωτάρηδες» (χωρικούς) της Αττικής, πρόκριτος των Μεσογείων, που μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και πρωτοστάτησε στην προετοιμασία και την έναρξη του Αγώνα στην Αττική, ήταν από το Λιόπεσι, την μετέπειτα Παιανία. Πρόκειται βεβαίως για τον Οπλαρχηγό Γιάννη Ντάβαρη (1775-1866).
Οι Μεσογείτες αποτελούσαν ξεχωριστό σώμα υπό την ηγεσία του, έλαβαν μέρος σε πολλά πολεμικά γεγονότα εντός και εκτός Αττικής και συνεισέφεραν, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στις πηγές, "εις πράγμα και μετρητά". Σημειώνονται ιδιαίτερα οι μάχες κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ακρόπολης κατά του Ομέρ Βρυώνη και κατά του Κιουταχή, μεταγενέστερα. Ακόμη, οι εκστρατείες στον Μαραθώνα, στη Βοιωτία, στην Κάρυστο της Εύβοιας και σε πιο μακρυνές περιοχές.
Όσο ο καπετάνιος επιχειρούσε στην Αττική είχε συγκροτήσει μια μικρή εξοπλισμένη ομάδα σε κάθε Μεσογείτικο χωριό από έμπειρους μεσήλικες και ντόπιους αγωνιστές.
Ο Γιάννης Ντάβαρης προνοούσε για καθετί που είχε σχέση με τον επαναστατικό αγώνα στην περιοχή. Όταν δεν ήταν απασχολημένος, διάλεγε το μέρος και έδινε μάχες με τον επιστρέφοντα στη βάση του εχθρό. Αν πάλι ήταν κλεισμένος στο κάστρο της Αθήνας (είχε μείνει κλεισμένος εκεί για 11 ολόκληρους μήνες το 1822 κατά την πολιορκία των Ακρόπολης των Αθηνών) ή βρισκόταν μακριά και δεν μπορούσε να έρθει έγκαιρα σε βοήθεια, είχε εγκαταστήσει ένα είδος σταθμού στο Γέρακα. Εκεί συγκέντρωνε τους επίλεκτους οπλισμένους άνδρες του, οι οποίοι χτυπούσαν τον εχθρό κατά την επιστροφή του μετά από λεηλασία στα μεσόγεια.
Το 1839 αναλαμβάνει Δήμαρχος Μυρινούντος, του Δήμου που αποτελούνταν από τα χωριά Κόκλα, Καρέλλα, Κάντζα, Παπαγγελάκη, Γιαλού, Χαρβάτι και Ντράφι, με πρωτεύουσα το Λιόπεσι. Το 1842 ο Δήμος Μυρινούντος καταργείται και συγκροτείται σε Δήμο Κορωπίου όπου υπάχθηκε και το Λιόπεσι. Ο καπετάνιος εξακολουθεί να είναι Δήμαρχος και στο νέο Δήμο μέχρι το 1846.
Την 1η Δεκεμβρίου του 1866, ο Γιάννης Ντάβαρης, φεύγει γεμάτος τιμή από τη ζωή. Εκείνη τη χειμωνιάτικη ημέρα, μαζεύτηκε πλήθος κόσμου από την ευρύτερη περιοχή, στον Ιερό Ναό της Χριστού Γεννήσεως για να προσκυνήσουν τον αγωνιστή και να του αποτίσουν φόρο τιμής. Η ταφή του έγινε στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής, στην σημερινή οδό Σπύρου Αγγελή, που χρησιμοποιούνταν ως κοιμητήριο του χωριού έως και το 1885.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα, διακρίθηκε για το θάρρος και την γενναιότητα του, γι’ αυτό και επαξίως του απενεμήθη ο βαθμός του Υπολοχαγού της Φάλαγγος και ο Αργυρός Σταυρός του Τάγματος των Ιπποτών του Σωτήρος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου